Πάμπλο Πικάσο: Ο έρωτας, ο θάνατος, η τρέλα

Σαν σήμερα, στις 8 Απριλίου 1973, έφυγε από τη ζωή ο Pablo Diego Jose Franciso de Paula Juan Nepomuceno Maria de los Remedios Cipriano de la Santisima Trinidad Clito Ruiz y Picasso. Και μόνο το όνομά του, μια σύνθεση από ονόματα αγίων και συγγενικών του προσώπων, αρκεί για να αντιληφθεί κανείς, πόσο ιδιόμορφη, εκρηκτική, αλλοπρόσαλλη, παθιασμένη, ιδιοφυής, μοναδική προσωπικότητα υπήρξε. Επιλέξαμε σπάνιες φωτό από την προσωπική του ζωή, που ρίχνουν φως στον άνθρωπο που δήλωνε: «Δεν ψάχνω. Βρίσκω.»

Μιχαήλ Κόρακας (1797-1882)

Ο Μιχαήλ Κόρακας ( Πόμπια Ηρακλείου, 1797 - 7 Σεπτεμβρίου 1882 ) γεννήθηκε στην Πόμπια της Μεσσαράς το 1797 ως Μιχάλης Καρούζος. Σε ηλικία 18 ετών σκότωσε τον Αγά Αλήκο. Η επωνυμία "Κόρακας" του αποδόθηκε ως ένδειξη της επιθετικότητας που έδειχνε ο πατέρας του και αργότερα ο ίδιος εναντία στους Οθωμανούς κατακτητές. Αγωνίστηκε στην Κρητική Επανάσταση του 1821.

Το 1827 με πειρατικό πλοίο και ορμητήριο την Κάρπαθο, πολέμησε τον αιγυπτιακό και οθωμανικό στόλο. Το 1828, συνέχισε τον αγώνα στην Πελοπόννησο και τιμήθηκε με το βαθμό του λοχαγού και το χάλκινο σταυρό του Φοίνικα. Επέστρεψε με τιμές στην Κρήτη το 1834 και πήρε μέρος στην Κρητική Επανάσταση του 1841, στην Κρητική Επανάσταση του 1858 και στην Κρητική Επανάσταση του 1866, πολεμώντας ενάντια σε πολυάριθμες οθωμανικές δυνάμεις. Κήρυξε την επανάσταση του 1878 και κατόπιν τιμήθηκε από το βασιλιά Γεώργιο στην Αθήνα και τον πατριάρχη Αλεξάνδρειας.
Πέθανε υποφέροντας από καρδιακά προβλήματα στην Πόμπια, το Σεπτέμβριο του 1882

Γενικός Αρχηγός Ανατολικής Κρήτης

 Την επωνυμία «Κόρακας» πήρε από τους Τούρκους επειδή έπεφτε πάνω τους τούς στα γιουρούσια θυελλώδης και τους έφερνε την καταστροφή και το θάνατο. Η παιδική του ηλικία μέχρι τα 18 του χρόνια μας είναι άγνωστη. Το μόνο που μας είναι γνωστό είναι ότι ήταν ζωηρός χαρακτήρας , οξύς και ατίθασος .
Η δράση του αρχίζει όταν ήταν 18 ετών. Ο λαϊκός ποιητής ¨Βενέτικος¨ λέει «δεκαοχτώ χρονών τονε και βγήκε στο ποδάρι και σκότωσε έναν αγά που ητο παλικάρι».

Αγάς αυτός ήταν ο φοβερός Αλήκος ,το πρωτοπαλίκαρο όχι μόνο της Πόμπιας αλλά και όλης της Μεσσαράς .Ήταν Αγάς πλουσιότατος με πάρα πολλά κοπάδια  αιγοπρόβατα .Βλέποντας ο Αγάς τον Μιχάλη να είναι ικανός στην φύλαξη των κοπαδιών τον πήρε βοσκό του. Σε μια ορεινή τοποθεσία  στον Μπρικο έβοσκαν τα πρόβατα του αγά.
Μια των ημερών κάτω στον κάμπο ακούγονταν τουφεκιές , εμφανίζετε ο Αγάς πάνοπλος και έξαλλος εκεί που έβοσκε τα κοπάδια ο Μιχάλης και του λέει:  «ακούς μωρέ πάλι τους δικούς σου τους ταυλόπιστους τι κάνουν?

Ο Μιχάλης προσπάθησε να τον ησυχάσει λέγοντας του ότι αυτός του είναι πιστός και τον θεωρεί σαν πατέρα του.Ο Αγάς προς στιγμή ησύχασε και ρώτησε το Μιχάλη αν έχει το μποχλίτη νερό , ο Μιχάλης έτρεξε να φέρει στον Αγά το μποχλίτη  και ο Αγάς όπως ήταν διψασμένος έπινε το νερό κακαρολιστα.
Ο Μιχάλης καθώς ήταν γρήγορος αρπάζει τη χουρχούδα και και δίνει μια κατακέφαλα στον Αγά που το μόνο που πρόλαβε να πει ήταν  «σκύλε και μ΄έφαες». εν τω μεταξύ η χουρχούδα ανεβοκατέβαινε μέχρι και τον άφησε νεκρό.

Μετά το φόνο του Αγά κατέβηκε σαν νύχτωσε στην  Πόμπια ζωσμένος με τα άρματα του Αγά και παρουσιάστηκε στον καπετάνιο του χωριού το Χουλογιάννη και σαν να επρόκειτο για το πιο φυσικό και ασήμαντο πράγμα του λέει: «σκότωσα τον αγά και φεύγω»
Από το επεισόδιο αυτό και μετά αρχίζει ο αρματολικός βίος του Καπετάν Μιχάλη Κόρακα. Από βουνό σε βουνό περνά στο Αμάρι και τον Αι Βασίλη , ασφαλές κρησφύγετο των αρματολών της Κρήτης.

Για τα έργα και τις ημέρες του νεαρού κόρακα στα Σφακιά δεν υπάρχουν στοιχεία. Όταν όμως στην Ελλάδα κηρύχθηκε η επανάσταση του 1821 ξεσηκώθηκε και η Κρήτη και οι πρώτες συγκρούσεις έγιναν στα Σφακιά, τότε εμφανίζετε να πολεμά υπό τον κρυπτοχριστιανό Κουρμούλη κατά του Μουσταφά Πασά. Από τα Σφακιά η επανάσταση εξαπλώνετε σε όλη την Κρήτη και παντού σχηματίζονται επαναστατικά σχήματα.

Ο Kόρακας κατεβαίνει τότε στην Μεσσαρά  καταρτίζει σώμα από 45 άνδρες  και αρχίζει μια δράση πλούσια σε κατορθώματα –εξοντωτικά  για τους τούρκους της μεσσαρας. Από τα πρώτα του κατορθώματα της περιόδου είναι η απελευθέρωση 39 σκλάβων νεανίδων από τα χέρια έφιππων αιμοβόρων τούρκων τις οποίες είχαν αρπάξει από τα χωριά Πετροκεφάλι,Κουσέ και φανερωμένη.
Το γεγονός αυτό καθώς και άλλα μεμονωμένα γεγονότα ο λαϊκός ποιητής Βενέτικος τα τοποθετεί στο έτος 1825.

Ο  Κόρακας περιβάλετε από πλήθος παλικαριών όπου για το κάθε ένα έγραψε την δική του ιστορία.
Οι σπουδαιότεροι από αυτούς ήταν ο Τσακίρης ,ο Χουλάκης ,ο Αστρινός , ο Πετρογιάννης ,οΤσικριτζής ,ο Τυλιανάκης ,ο Μαστραχάς και πολλοί άλλοι. Το 1826 τραυματίζεται ελαφρά στη μάχη της Μαλάξας. Το ίδιο έτος τον βρίσκουμε στην πολιορκία της Ακροπόλεως με τον Καραϊσκάκη.
Το 1827 έρχεται στην Κάρπαθο και στην Κάσο. Εκει με 69 κρητικούς Κάσιους και Καρπάθιους εξοπλίζει 3 μικρά πλοιάρια και πολέμησε κατά των τούρκων και των Αιγυπτίων στην περιοχή του Κρητικού και Λυβικού Πελάγους.
 Επιστρέφει στην Κρήτη και συνεχίζει τον αγώνα μέχρι το 1828. Τοτε επιστρέφει στην Κάρπαθο και από κει στη Νάξο.
Απο την Νάξο έρχεται στην Πελοπόννησο ,λαμβάνει μέρος στη μάχη του Νεοκάστρου όπου διακρίθηκε για την πολεμική του δράση.
Στο Άργος συγκέντρωσε Κρητικούς που βρίσκονταν στην Πελοπόννησο και υπό τον Καλλέργη συνετέλεσε στην καταστολή της στάσεως του Γιατράκου.
Μετά την αποκατάσταση της τάξεως του δίδετε ο βαθμός του λοχαγού και 100 στρέμματα γης εκλεκτής εις την πρόνοια του Ναυπλιου.
Το 1834 τα εγκαταλείπει όλα και επιστρέφει στην Κρήτη όπου έλαβε μέρος στις επαναστάσεις του 1841 και 1858. Πραγματική εποποιία της Κρήτης είναι  η μεγάλη επανάσταση του 1866-69.
Τότε  έπαιξε πρωτεύοντα  ρόλο ως Γενικός Αρχηγός των 125 ανατολικών επαρχιών.     Είναι τόση η αφοσίωση ο σεβασμός η αγάπη  και η απεριόριστη εμπιστοσύνη των παλικαριών του προς τον αρχηγό τους που όλοι τον αποκαλούν Πατέρα.
Ο ρωσσοτουρκικός πόλεμος (1877-78) ξεσήκωσε πάλι την Κρήτη.
Ο Κόρακας είναι πια γέρος 81 ετών.
Τα χρόνια όμως δεν τον εμποδίζουν να τεθεί επικεφαλής του αγώνα στο νομό Ηρακλείου.  Με την επέμβαση των ευρωπαϊκών δυνάμεων  παραχωρούνται στην Κρήτη τα προνομία τη Χαλέπας και οι Κρητικοί ησυχάζουν για μερικά χρόνια.

Μετά το τέλος της επαναστάσεως επανήλθε στην Αθήνα όπου και τιμήθηκε από ιδιαιτέρως από τον Βασιλέα Γεώργιο τον Α’. Του δίδετε σύνταξη 10 εικοσίφραγκων και του παραχωρείτε
 έκταση 15 περίπου στρεμμάτων. Λίγα χρόνια αργότερα τα παρατάει όλα και επιστρέφει στο χωριό του
όπου και πέθανε στις 28 Σεπτεμβρίου 1882 σε ηλικία 85 ετών. Ο τάφος του σεμνός και απέριττος βρίσκετε στη πλατειά του χωριού Πόμπια
παραπλεύρως της εκκλησίας του Αγ. Γεωργίου και του Ηρώου.


Επί του τάφου υπάρχει η επιγραφή
«έπρεπε στην ψηλότερη κορφή του Ψηλορείτη
το μνήμα του να γίνει και να αφήσουν ανοιχτή πολεμική θυρίδα
 τη νύχτα να σηκώνετε τον ύπνο του ν’αφήνει
και να φυλάει και νεκρός ακόμη την πατρίδα»
Η Κρήτη από την εποχή που ελευθερώθηκε το άλλο μισό τμήμα της Ελλάδος
και αυτή έμεινε υπόδουλη μέχρι την απελευθέρωση της το 1897 ανέδειξε ήρωες
όχι κατώτερους των ηρώων του 1821. Ειναι όμως αδικημένοι ιστορικώς.
Ίσως διότι η επανάσταση του 1821 ως συνολικό εθνικό κίνημα
σκεπάζει τους μεμονωμένους κρητικούς αγώνες και και παραμερίζει τους ήρωες τους.
Η ιστορική όμως αλήθεια επιβάλει να μην αγνοηθούν
 εκείνοι που κρατούσαν διαρκώς αναμμένο το δαυλό  της Γενικής Εθνικής Απελευθέρωσης
και αυτοί ήταν οι ήρωες της Κρήτης.
Χρέος μας είναι λοιπόν να ξεσκεπάσουμε από την αφάνεια τους ήρωες του τόπου μας
 και να τους δώσουμε την θέση που τους ανήκει στην Νεότερη Ελληνική Ιστορία.




Από το αρχείο της αείμνηστης δασκάλας Ελπινίκης Χατζηδάκη.

Νίκος Καζαντζάκης 1883 – 1957

Μυθιστοριογράφος, ποιητής, θεατρικός συγγραφέας, δημοσιογράφος, φιλόσοφος και πολιτικός. Ένα από τα μεγάλα κεφάλαια της νεοελληνικής λογοτεχνίας, με τεράστιο σε όγκο, αλλά και σε ευρύτητα έργο.

Κέρδισε παγκόσμια φήμη μεταθανάτια από τη μεταφορά στη μεγάλη οθόνη τού μυθιστορήματός του Ο βίος και η πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά από τον Μιχάλη Κακογιάννη το 1964.

Ο Νίκος Καζαντζάκης είναι ο πιο μεταφρασμένος σύγχρονος έλληνας συγγραφέας.



ΠΗΓΗ: sansimera

Χριστίνα Ωνάση 1950 – 1988

Ελληνίδα επιχειρηματίας και επίλεκτο μέλος του διεθνούς τζετ-σετ. Ήταν μοναχοκόρη του έλληνα κροίσου Αριστοτέλη Ωνάση.

Η Χριστίνα Ωνάση γεννήθηκε στις 11 Δεκεμβρίου 1950 στη Νέα Υόρκη και ήταν το δεύτερο παιδί του Αριστοτέλη Ωνάση (1906-1975) και της πρώτης συζύγου του Τίνας Λιβανού (1929 - 1974), γόνου της γνωστής εφοπλιστικής οικογένειας. Είχε ένα μεγαλύτερο αδελφό, τον Αλέξανδρο, που σκοτώθηκε σε αεροπορικό δυστύχημα το 1973, σε ηλικία 25 ετών. Μεγάλωσε και σπούδασε στη Γαλλία, την Ελλάδα και την Αγγλία.

Έζησε μια ξένοιαστη ζωή μέχρι σχεδόν τα μέσα της δεκαετίας του ‘70, όταν η μοίρα τη χτύπησε αδυσώπητα, καθώς μέσα σε διάστημα 29 μηνών έχασε όλη της την οικογένεια. Το 1973 σκοτώθηκε ο αδελφός της Αλέξανδρος, ένα χρόνο αργότερα πέθανε η πολυαγαπημένη της μητέρα από υπερβολική δόση ναρκωτικών (είχε χωρίσει με τον Ωνάση το 1960 και ήταν παντρεμένη με τον μεγάλο του αντίπαλο Σταύρο Νιάρχο) και το 1975 ο πατέρας της από μία σπάνια αρρώστια.

Η Χριστίνα μπήκε στον κόσμο των επιχειρήσεων αμέσως μετά το θάνατο του αδελφού της και ο πατέρας της την προετοίμαζε μεθοδικά για να της παραδώσει τα ηνία του ομίλου. Μετά το θάνατό του κληρονόμησε το 55% της περιουσίας του, αξίας 408 εκατομμυρίων δολαρίων. Το υπόλοιπο 45% διατέθηκε για τη δημιουργία του κοινωφελούς ιδρύματος «Αλέξανδρος Ωνάσης».

Η Χριστίνα στη σύντομη ζωή της απασχόλησε τα πρωτοσέλιδα των μεγαλύτερων εφημερίδων του κόσμου, όχι τόσο για τις επιχειρηματικές της δραστηριότητες, αλλά για την περιπετειώδη προσωπική της ζωή. Παρά τη μεγάλη οικονομική της επιφάνεια, ήταν κατά βάθος μία δυστυχισμένη γυναίκα, που πάλευε με τα κιλά της και τον άστατο συναισθηματικό της κόσμο. Ήθελε να είναι ωραία και να αρέσει στους άνδρες, αλλά δεν τα κατάφερνε. Έκανε συχνά εξαντλητικές δίαιτες κι έχανε πολλά κιλά, για να τα ξαναπαίρνει εύκολα, εξαιτίας της κατάθλιψης, από την οποία έπασχε. Οι γιατροί της έγραφαν σωρηδόν βαρβιτουρικά, αμφεταμίνες και ηρεμιστικά χάπια, που παρ’ ολίγο να τις στοιχίσουν τη ζωή, όταν στα μέσα της δεκαετίας του ‘70 νοσηλεύτηκε σε νοσοκομείο από υπερκατανάλωση ηρεμιστικών.

Η Χριστίνα Ωνάση τέλεσε τέσσερις γάμους, που όλοι τους κατέληξαν σε διαζύγιο. Το 1971 παντρεύτηκε τον κατά 27 χρόνια μεγαλύτερό της Αμερικανό κτηματομεσίτη Τζόζεφ Μπόλκερ. Ο πατέρα της δεν είδε με καλό μάτι τον γάμο και την πίεζε να χωρίσει, πράγμα που συνέβη μετά από εννέα μήνες.

Το 1975 παντρεύτηκε με τον εφοπλιστή Αλέξανδρο Ανδρεάδη, γιο του καθηγητή και τραπεζίτη Στρατή Ανδρεάδη, με τον οποίο χώρισε μετά από 14 μήνες. Τρία χρόνια αργότερα παντρεύτηκε για τρίτη φορά με τον Ρώσο Σεργκέι Καούζοφ, στέλεχος σε κρατική εταιρεία της Σοβιετικής Ένωσης. Ένας γάμος αταίριαστος, που κράτησε ένα χρόνο.

Το 1984 στην καρδιά της μπήκε ο κατά τρία χρόνια μικρότερός της Γάλλος επιχειρηματίας Τιερί Ρουσέλ, κληρονόμος της ομώνυμης γαλλικής φαρμακοβιομηχανίας, με τον οποίο απέκτησε το μοναδικό της παιδί, την Αθηνά Ωνάση, που ήρθε στον κόσμο στις 29 Ιανουαρίου 1985. Το ζευγάρι θα χωρίσει τρία χρόνια αργότερα, όταν η Χριστίνα θα ανακαλύψει ότι ο Τιερί την απατούσε και είχε αποκτήσει παιδί με τη σουηδέζα μοντέλα Γκάμπι Λάντχαγκε.

Μετά το διαζύγιό της από τον Ρουσέλ εγκαταστάθηκε στο Μπουένος Άιρες (διατηρούσε και την αργεντινή υπηκοότητα, εκτός από την ελληνική) και ετοιμαζόταν για τον πέμπτο γάμο της με τον Χόρχε Τσολμεκτσόγλου, πρόεδρο της ελληνικής παροικίας του Μπουένος Άιρες. Όμως, η μοίρα τής έπαιξε ένα ακόμη άσχημο παιγνίδι. Στις 19 Νοεμβρίου 1988 βρέθηκε νεκρή στο μπάνιο της πολυτελούς κατοικίας της στη συνοικία Τορτουγκίτας του Μπουένος Άιρες. Η νεκροψία έδειξε ότι πέθανε από καρδιακή προσβολή, που προκλήθηκε από οξύ πνευμονικό οίδημα. Η σορός της μεταφέρθηκε και τάφηκε στο Σκορπιό, το ιδιόκτητο νησί της οικογένειας Ωνάση, δίπλα στον αδελφό της και τον πατέρα της.













ΠΗΓΗ: sansimera

Μάνος Κατράκης 1909 – 1984

Ο Μάνος Κατράκης, κορυφαίος πρωταγωνιστής και θιασάρχης, γεννήθηκε στις 14 Αυγούστου του 1909 στο Καστέλι Κισσάμου των Χανίων Κρήτης. Ήταν το μικρότερο από τα πέντε παιδιά του εμπόρου Χαράλαμπου Κατράκη και της Ειρήνης.

Το 1919 η οικογένειά του μετακόμισε στην Αθήνα, όπου ο Μάνος, που από μικρός είχε δείξει το υποκριτικό ταλέντο του, εμφανίστηκε για πρώτη φορά σε θεατρική σκηνή. Έκανε το ντεμπούτο του σε ηλικία μόλις 18 ετών, με το θίασο Οι Νέοι στο έργο Για την αγάπη της. Το μπρίο και η δυναμικότητά του ενθουσίασαν τον σκηνοθέτη Κώστα Λελούδα κι έτσι ένα χρόνο αργότερα, το 1928, έπαιξε στην πρώτη βουβή ταινία Το λάβαρο του '21.

Την ίδια περίοδο εντάχθηκε στο Θίασο της Ελευθέρας Σκηνής της Μαρίκας Κοτοπούλη, του Σπύρου Μελά και του Μήτσου Μυράτ, παίζοντας σε έργα όπως Η λύρα του γερο-Νικόλα, Οι άθλιοι και Στέλλα Βιολάντη. Το 1930 συνεργάστηκε με το Λαϊκό Θέατρο του Β. Ρώτα και το 1932 προσλήφθηκε στο νεοϊδρυόμενο Εθνικό Θέατρο, όπου ερμήνευσε μεταξύ άλλων τον Κορυφαίο στον Αγαμέμνονα και τον Κρητικό στη Βαβυλωνία.

Το 1934 συνεργάστηκε με τον Β. Αργυρόπουλο και το 1935 ξανά με τη Μ. Κοτοπούλη, για να επιστρέψει, την ίδια χρονιά στο Εθνικό Θέατρο. Το 1943 ανέλαβε Πρόεδρος του Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών και από τη θέση αυτή συνέβαλε τα μέγιστα στην ίδρυση του Κρατικού Θεάτρου Θεσσαλονίκης όπου και έπαιξε μέχρι το 1946, οπότε επέστρεψε στο Εθνικό. Εκδιώχθηκε, όμως, ένα χρόνο αργότερα, λόγω των αριστερών πεποιθήσεών του. Αρνούμενος να υπογράψει «δήλωση μετανοίας», εξορίστηκε στην Ικαρία, στη Μακρόνησο και τον Αϊ-Στράτη.

Επέστρεψε στην Αθήνα το 1952, διοργανώνοντας «ποιητικές απογευματινές» στο θέατρο Μουσούρη. Ξανανέβηκε στη σκηνή με το θίασο της Κατερίνας Ανδρεάδη, λίγο αργότερα με τον θίασο του Αδαμάντιου Λεμού και αμέσως μετά με τον Θυμελικό Θίασο του Λίνου Καρζή (Προμηθεύς Δεσμώτης). Στη συνέχεια και μέχρι το 1955 εμφανίστηκε με την Κυβέλη και αμέσως μετά συγκρότησε δικό του θίασο με την Ασπασία Παπαθανασίου (Ευγενία Γκραντέ, Βαθιές είναι οι ρίζες, Το κορίτσι με το κορδελάκι κ.ά).

Το 1955 ίδρυσε το Ελληνικό Λαϊκό Θέατρο και εγκαταστάθηκε στον υπαίθριο χώρο του Πεδίου του Άρεως, τον οποίο εγκαινίασε με τον Αγαπητικό της Βοσκοπούλας. Σ' αυτό το θέατρο, με μεγάλη συμμετοχή κοινού και καλλιτεχνική επιτυχία, συνέχισε ως το 1967, υποστηρίζοντας συστηματικά το ελληνικό έργο (Ο μονοσάνδαλος, Το κορίτσι με το κορδελάκι, Η Αντιγόνη της Κατοχής, Ο Πατούχας και διασκευές από έργα του Καζαντζάκη όπως Ο Χριστός ξανασταυρώνεται και Ο Καπετάν Μιχάλης). Σποραδικά ανέβασε και κλασικό ρεπερτόριο (Ιούλιος Καίσαρ, Φουέντε Οβεχούνα). Τους χειμώνες, το ΕΛΘ φιλοξενείτο σε διάφορα θέατρα ή περιόδευε στην επαρχία, την Κύπρο και την Κωνσταντινούπολη.

Καθώς το 1968 του έγινε έξωση από το Πεδίο του Άρεως, ο Κατράκης συνέχισε την πρωταγωνιστική του πορεία, πότε με το θίασό του, πότε με άλλους πρωταγωνιστές. Το 1972 επέστρεψε στο Εθνικό Θέατρο και πρωταγωνίστησε στον Οθέλλο και τον Δον Κιχώτη, και στην Επίδαυρο στον Οιδίποδα Τύραννο (1973) και στον Προμηθέα Δεσμώτη (1974).

Αργότερα, συνεργάστηκε με την Αλίκη Βουγιουκλάκη, το ΚΘΒΕ, για να επανιδρύσει το 1977 το ΕΛΘ, ανεβάζοντας έργα Αρμπούζοφ (Φθινοπωρινή ιστορία με την Έλλη Λαμπέτη), Γκόρκι (Οι Τελευταίοι), Μπρεχτ (Συντροφιά με τον Μπρεχτ, με τη Μελίνα Μερκούρη), Λέοναρντ (Ντα), Μασάρι (Ταμπού) και τη Λειτουργία κάτω από την Ακρόπολη του Νικηφόρο​υ Βρεττάκου. Η τελευταία του εμφάνιση έγινε το 1984 στο Ηρώδειο, με το μουσικό έργο του Θόδωρου Αντωνίου Προμήθεια.

Συνεργάστηκε με πολύ σημαντικούς καλλιτέχνες (Δ. Ροντήρη, Π. Κατσέλη, Τ. Μουζενίδη, Μ. Βολανάκη, Σπ. Ευαγγελάτο, Μ. Θεοδωράκη, Σπ. Βασιλείου, Α. Κατσέλη, Τ. Καρούσο, Ελ. Χατζηαργύρη, Αν. Βαλάκου) και συμμετείχε σε εκατοντάδες εκδηλώσεις, όπου με την ανεπανάληπτη φωνή του δικαίωνε το νεοελληνικό ποιητικό λόγο. Οι αναγνώσεις του σε κείμενα νεοελληνικής λογοτεχνίας παρέμειναν κλασικές.

Ο Κατράκης έπαιξε και σε πολλές ταινίες στον κινηματογράφο. Αξιόλογες είναι οι ερμηνείες του στο Μαρίνο Κοντάρα του Γιώργου Τζαβέλα (1948), στη Συνοικία το όνειρο του Αλέκου Αλεξανδράκη (1961) στην Ηλέκτρα του Μιχάλη Κακογιάννη (1962), στο Ένας Ντελικανής του Μανόλη Σκουλούδη (1963). Βραβεύτηκε στο Διεθνές Φεστιβάλ του Σαν Φρανσίσκο, για την ερμηνεία του στον ρόλο του Κρέοντα στην Αντιγόνη του Γ. Τζαβέλλα, και στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης για τη συμμετοχή του στο Συνοικία το όνειρο.

Λίγο μετά την ολοκλήρωση των γυρισμάτων της τελευταίας ταινίας Ταξίδι στα Κύθηρα, με σκηνοθέτη το Θόδωρο Αγγελόπουλο, άφησε την τελευταία του πνοή, στις 2 Σεπτεμβρίου του 1984, χτυπημένος από καρκίνο των πνευμόνων.







ΠΗΓΗ: sansimera

Αριστοτέλης Ωνάσης–Μαρία Κάλλας...ο μοιραίος έρωτας

Ο Αριστοτέλης Ωνάσης και η Μαρία Κάλλας γνωρίστηκαν το 1957 σε μια δεξίωση που διοργάνωσε η γνωστή κοσμικογράφος της εποχής, Έλσα Μάξγουελ.

Το ειδύλλιο μεταξύ τους αναπτύχθηκε δύο χρόνια μετά, όταν ο Ωνάσης προσκάλεσε την Κάλλας και τον σύζυγό της, τον Ιταλό βιομήχανο και μουσικόφιλο Τζοβάννι-Μπατίστα Μενεγκίνι σε κρουαζιέρα, με την πολυτελή θαλαμηγό του “Christina”. Η παρουσία της συζύγου του, Τίνας Λιβανού, δεν απασχόλησε τον Ωνάση, ο οποίος φλέρταρε την Μαρία Κάλλας ανοιχτά.

Ο ερωτισμός ανάμεσά τους ήταν πλέον ορατός. Τόσο, που όταν κατά τη διάρκεια μιας στάσης στην Κωνσταντινούπολη ανέβηκε στη θαλαμηγό ο Πατριάρχης Αθηναγόρας, ευλόγησε την Κάλλας και τον Ωνάση, νομίζοντας ότι είναι σύζυγοι.

Λέγεται ότι εκείνη τη νύχτα, Ωνάσης και Κάλλας εγκατέλειψαν τη θαλαμηγό με μια βάρκα, για να απομονωθούν σε μία ήσυχη παραλία. Φήμες αναφέρουν ότι στη βάρκα έκαναν έρωτα για πρώτη φορά. Από εκείνη τη στιγμή άρχισε η παθιασμένη σχέση τους.

Το 1959 ο Ωνάσης πήρε αμέσως διαζύγιο από την κόρη του μεγαλοεφοπλιστή Σταύρου Λιβανού. Η Κάλλας «ελευθερώθηκε» από τον σύζυγό της σχεδόν τρεις μήνες μετά, παρά τις αντιδράσεις και την πίεση του Μενεγκίνι, που δεν ήθελε να παραδεχθεί την ήττα του.

Μετά το διαζύγιό του με την Τίνα Λιβανού ο Ωνάσης έζησε μια θυελλώδη ερωτική σχέση με την Κάλλας. Ο μεγαλοεφοπλιστής συνήθιζε να δίνει το «παρών» σε όλες τις μεγάλες πρεμιέρες της Κάλλας. Στο Μιλάνο, το Παρίσι, την Νέα Υόρκη, το Μπουένος Άιρες, το Μεξικό. Εκεί όπου η Κάλλας ερμήνευε «Νόρμα», «Τραβιάτα», «Τόσκα», «Μήδεια».

Εκρηκτικές σκηνές ζηλοτυπίας
Η Κάλλας ζήλευε πολύ τον Ωνάση. Γνώριζε άλλωστε ότι ο περίφημος γυναικοκατακτητής κυνηγούσε ό,τι κινούταν γύρω του. Κάποιο βράδυ στην διάρκεια ενός γεύματος στο τότε εστιατόριο “Maxim’s” στο Παρίσι, ο Ωνάσης φλέρταρε με ιδιαίτερα γοητευτική νεαρή κυρία η οποία καθόταν στο διπλανό τραπέζι. Η Κάλλας παρακολουθούσε οργισμένη. Όταν ο κροίσος έστειλε ένα μπουκάλι σαμπάνιας στο τραπέζι της κυρίας η ντίβα σηκώθηκε έξαλλη από τη θέση της. Άρπαξε την πανάκριβη γούνα από τσιντσιλά και όρμησε στην έξοδο. Ο Ωνάσης δεν πρόλαβε να την σταματήσει. Η «τραγουδίστρια», όπως την αποκαλούσε ειρωνικά η πρώην σύζυγος Τίνα, επέστρεψε στο διαμέρισμα της στον αριθμό 36 της Georges Mandel.

Η έφοδος με την Rolls-Royce
Ο Ωνάσης έφτασε έξω από το σπίτι λίγο αργότερα. Χτύπησε το κουδούνι. Η Κάλλας έξαλλη από θυμό δεν άνοιγε την πόρτα. Ο Ωνάσης συνέχισε να χτυπάει το κουδούνι φανερά εκνευρισμένος. Καμία απάντηση. Ο κροίσος επέστρεψε για λίγο στην Rolls-Royce η οποία τον περίμενε έξω ακριβώς από το σπίτι. Ο οδηγός του τον βοήθησε να ανάψει το πούρο του. Ο Ωνάσης βγήκε πάλι από το αυτοκίνητο. Άρχισε να φωνάζει στην Κάλλας ότι αν δεν άνοιγε την πόρτα θα… επιχειρούσε έφοδο με την Rolls-Royce! Εκείνη δεν υπάκουσε. Ο κροίσος τότε έκανε την απειλή του πράξη. Έριξε την Rolls πάνω στην βαριά, σιδερένια πόρτα. Η ντίβα υπέκυψε για μια ακόμα φορά. Συνήθως μετά από έναν μεγάλο καυγά ακολουθούσαν σκηνές… φοβερού πάθους.



Ο χωρισμός που έκανε την Κάλλας να καταρρεύσει

Το 1968, το ζευγάρι μετρούσε σχεδόν δέκα χρόνια σχέσης. Και ενώ η Κάλλας παρέμενε ερωτευμένη, ο Ωνάσης είχε ήδη προχωρήσει στην επόμενη κατάκτησή του. Την Τζάκι Κένεντι.

Σε ένα πάρτι με καλεσμένους τους Κένεντι και φυσικά την Τζάκι πάνω στη θαλαμηγό η Μαρία Κάλλας κατάλαβε πως όλα είχαν τελειώσει ανάμεσα σε αυτήν και τον Αριστοτέλη, όταν τον είδε να κοιτάζει την πρώην πρώτη κυρία των Ηνωμένων Πολιτειών όπως ακριβώς κοίταζε εκείνη πριν εννέα χρόνια. Την επόμενη μέρα θα μαζέψει τα πράγματα της και θα φύγει.

Ο κροίσος συνήθιζε να διηγείται στους στενούς του φίλους λεπτομέρειες γύρω από τις ερωτικές επιδόσεις της ντίβας και της πρώην Πρώτης Κυρίας των ΗΠΑ. «Όταν τις βλέπεις και τις δύο νομίζεις σίγουρα ότι η Μαρία είναι αυτό που λέμε… φωτιά στο κρεβάτι! Και όμως… Η κοκκαλιάρα Τζάκι είναι το πραγματικό ηφαίστειο» γελούσε δυνατά.

'Οταν η Μαρία Κάλλας έμαθε από την τηλεόραση ότι ο Ωνάσης θα την παντρευτεί, κλονίστηκε.



                       





Ο χωρισμός στοίχισε πολύ στην Κάλλας που έπεσε σε κατάθλιψη. H φωνή της χάνεται, μετατρέπεται για πάντα σε λυγμό καθώς ο Ωνάσης επιλέγει να κατακτήσει την Αμερική και το αίσιο τέλος του τρίχρονης σχέσης του με την Tζάκι Kένεντι γίνεται τον Ιούλιο του 1968 «ο γάμος του αιώνα».

Η άλλοτε δυναμική ντίβα, μεταμορφώθηκε σε μια απεριποίητη και αντικοινωνική γυναίκα. Περνούσε ώρες κλεισμένη στο δωμάτιο, κλαίγοντας για τον χαμένο της έρωτα. Αδιαφορούσε για την εμφάνισή της και κυκλοφορούσε με λιτά μαλλιά, άβαφη και πρόχειρα ντυμένη. Απέφευγε τις επαφές με τρίτους, ενώ τις σπάνιες φορές που εμφανιζόταν δημόσια, προσπαθούσε να φαίνεται δυνατή και ψύχραιμη.

Ενώ ήταν παντρεμένος με την Τζάκι, ο Ωνάσης συνέχιζε να επισκέπτεται την αγαπημένη του Μαρία και να ζει κάποιες στιγμές μαζί της. Παρόλο που οι δυο τους χώρισαν, δεν έπαψαν ποτέ να αγαπιούνται και η Κάλλας στάθηκε στο πλευρό του άντρα της ζωής της, μέχρι το τέλος της ζωής του.

O Ωνάσης πέθανε τον Μάρτιο του 1975 σε ένα δωμάτιο του νοσοκομείου Victor Hugo στο Παρίσι, λίγα τετράγωνα από το διαμέρισμα της Mαρίας Kάλλας, η οποία τον επισκεπτόταν συχνά. Η Μαρία Κάλλας τον ακολούθησε δυο χρόνια μετά λίγο πριν κλείσει τα 54 χρονιά. Πέθανε από καρδιακή ανακοπή πληγωμένη από τον έρωτα και έχοντας χάσει πια την φωνή της.

Πηγή: mixanitouxronou.gr, tovima.gr, sansimera.gr, cretaone.blogspot.gr

Κώστας Λινοξυλάκης 1933 – 2014

Διεθνής ποδοσφαιριστής του Παναθηναϊκού, που έπαιζε στη θέση του κεντρικού αμυντικού και διακρίθηκε για το δυναμικό του παιγνίδι. Υπήρξε ένας από τους κορυφαίους Έλληνες ποδοσφαιριστές τις δεκαετίες του ‘50 και του ‘60.

Ο Κώστας Λινοξυλάκης γεννήθηκε στις 5 Μαρτίου 1933 στο Άνω Μέρος Ρεθύμνου, αλλά μεγάλωσε κι έμαθε μπάλα στις αλάνες των Αμπελοκήπων. Ξεκίνησε την ποδοσφαιρική καριέρα του από τον Αστέρα Γκύζη (νυν Αστέρας Ζωγράφου) αμέσως μετά τον πόλεμο, αφού προηγουμένως είχε δοκιμαστεί και απορριφθεί από τον Παναθηναϊκό.

Το 1951 οι «πράσινοι» επανόρθωσαν το λάθος τους και τον ενέταξαν στο δυναμικό τους. Με το τριφύλλι στο στήθος αγωνίστηκε έως το 1963, οπότε κρέμασε τα ποδοσφαιρικά του παπούτσια, σε 101 αγώνες πρωταθλήματος Α’ Εθνικής (7 γκολ) και σε 5 ευρωπαϊκά παιχνίδια. Σε αγώνες Κυπέλλου σημείωσε 5 γκολ. Με τον Παναθηναϊκό πανηγύρισε τέσσερα πρωταθλήματα (1953, 1960, 1961, 1962) κι ένα κύπελλο (1955).

Φόρεσε 28 φορές τη φανέλα της εθνικής Ελλάδας, με την οποία έκανε ντεμπούτο στις 13 Δεκεμβρίου 1950 στον αγώνα με τη Β’ ομάδα της Γαλλίας (0-1) για το Κύπελλο Φιλίας Ανατολικής Μεσογείου, και σημείωσε το μοναδικό του γκολ στη νίκη 2-1 επί του Ισραήλ για το προολυμπιακό τουρνουά στις 6 Μαρτίου 1960. Υπήρξε, επίσης, μέλος της ολυμπιακής εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου, που συμμετείχε στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Ελσίνκι το 1952.

Το 1956 ήταν εκ των πρωταγωνιστών της ταινίας του Βασίλη Γεωργιάδη «Οι Άσσοι του Γηπέδου» (γνωστή και με τον μεταγενέστερο τίτλο της «Κυριακάτικοι Ήρωες»). Μετά τη Μεταπολίτευση διετέλεσε επανειλημμένα δημοτικός σύμβουλος Αθηναίων με την παράταξη της Νέας Δημοκρατίας.

Ο Κώστας Λινοξυλάκης πέθανε στην Αθήνα στις 3 Δεκεμβρίου 2014, σε ηλικία 81 ετών.

Σε συλλογικό επίπεδο
Ξεκίνησε την καριέρα του από τον Αστέρα Αθηνών, ενώ στη συνέχεια αγωνίστηκε για 13 χρόνια στον Παναθηναϊκό, από το 1950 έως το 1963. Συμμετείχε σε 101 αγώνες πρωταθλήματος με τους "πράσινους", σκοράροντας 7 τέρματα στο πρωτάθλημα και 5 στο κύπελλο, ενώ αγωνίστηκε και πέντε φορές στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις. Κατέκτησε 4 πρωταθλήματα (1953, 1960, 1961, 1962) και ένα κύπελλο (1955).


Στην Εθνική Ελλάδας
Το ντεμπούτο του με την Ελλάδα πραγματοποιήθηκε στις 13 Δεκεμβρίου 1950, όταν επιλέχθηκε από τον τότε εκλέκτορα της Εθνικής Κώστα Νεγρεπόντη να συμμετάσχει στον εντός έδρας αγώνα εναντίον της Β' ομάδας της Γαλλίας, στο πλαίσιο του Κυπέλλου Φιλίας Ανατολικής Μεσογείου, που διεξήχθη στο Γήπεδο Λεωφόρου Αλεξάνδρας.

Συνολικά με τη γαλανόλευκη φανέλα αγωνίστηκε σε 28 αγώνες σκοράροντας μια φορά. Υπήρξε επίσης μέλος της ολυμπιακής εθνικής ομάδας που συμμετείχε στην Ολυμπιάδα του Ελσίνκι το 1952.

Το 1956 συμμετείχε στην ταινία "Οι άσσοι του γηπέδου" (γνωστή και ως "Κυριακάτικοι Ήρωες"), στο πλευρό σημαντικών ποδοσφαιριστών της εποχής, όπως ο Ανδρέας Μουράτης, ο Λάκης Πετρόπουλος, ο Στάθης Μανταλόζης, ο Κώστας Πούλης και άλλοι.


Μια ακόμα μεγάλη ποδοσφαιρική προσωπικότητα που ξεκίνησε την καριέρα του από τον Αστέρα Αθηνών αγωνιζόμενος στη θέση του κεντρικού αμυντικού. Στον Παναθηναικό ήρθε το 1950 και αγωνίστηκε στην ομάδα για δεκατρία χρόνια. Ελαβε μέρος σε 101 αγώνες πρωταθλήματος  Ά Εθνικής σημειώνοντας 7 γκολ. Σε αγώνες Κυπέλλου σημείωσε 5 γκολ και αγωνίστηκε σε 5 ευρωπαικά παιχνίδια. Ο Κώστας Λινοξυλάκης εκτός από σπυδαίος ποδοσφαιριστής, είναι και μία κορυφαία προσωπικότητα της αθλητικής και κοινωνικής ζωής της Αθήνας. Με την φανέλλα του Παναθηναϊκού κέρδισε 4 πρωταθλήματα και 1 Κύπελλο Ελλάδας.

Το 1956 συμμετείχε στην ταινία «Οι άσοι του γηπέδου» (γνωστή και ως «Κυριακάτικοι Ήρωες»), στο πλευρό σημαντικών ποδοσφαιριστών της εποχής, όπως ο Ανδρέας Μουράτης, ο Λάκης Πετρόπουλος, ο Στάθης Μανταλόζης, ο Κώστας Πούλης και άλλοι.


                 
Ο Λινοξυλάκης ήταν επίσης, επί σειρά ετών Δημοτικό Σύμβουλος και Αντιδήμαρχος στο Δήμο Αθηναίων και ο ΟΠΑΝΔΑ εξέδωσε ανακοίνωση: «Ο Οργανισμός Πολιτισμού Αθλητισμού και Νεολαίας του Δήμου Αθηναίων εκφράζει τη βαθύτατη λύπη του για το θάνατο του Κώστα Λινοξυλάκη, θρύλο του ελληνικού ποδοσφαίρου και επί σειρά ετών Δημοτικού Συμβούλου και Αντιδημάρχου στο Δήμο Αθηναίων.

Ο εκλιπών υπήρξε ίνδαλμα της δεκαετίας του '50, μία από τις μεγαλύτερες μορφές στην ιστορία του Παναθηναϊκού, της ομάδας της Αθήνας, και της Εθνικής Ελλάδας, και παρ' όλα αυτά παρέμεινε ένας σεμνός άνθρωπος και ποδοσφαιριστής. Ως Δημοτικός Σύμβουλος υπηρέτησε με πάθος και συνέπεια την πόλη της Αθήνας. Ο Οργανισμός εκφράζει ειλικρινή συλλυπητήρια και την αμέριστη συμπαράστασή του στους οικείους του».

ΠΗΓΗ: sansimera /el.wikipedia / pao / sentragoal